57:) Mitthai small restaurant be Mitthai art shop

จากเรื่องที่แล้ว ที่เล่าว่า พอเราไม่ทำอย่างนึง เราก็มีเวลาไปทำอีกอย่างนึง

พอเราไม่ต้องขายอาหาร เราก็ไม่ต้องไปตลาด ไม่ต้องเตรียมผัก ไม่ต้องล้างจาน

ไม่ต้องล้า ไม่ต้องเหนื่อยมาก

เริ่มแจกจานชาม ช้อนซ่อม หม้อไห ครก แก้วน้ำ เครื่องปั่น หม้อหุงข้าว โต๊ะ เก้าอี้

เพื่อให้ร้านว่าง เราก็ว่าง ใจก็ว่างขึ้น

เริ่มมีเวลามาประดิษฐ์ โปสการ์ด

แต่ก่อนโปสการ์ด เราทำเองทุกใบ ตั้งแต่ไปเลือกกระดาษ เอาเท่าที่หาได้ในเมืองปาย

จะมาหากระดาษสีครีมนวล หรือสีเอิร์ทโทนสวย ๆ นั้น คงไม่มีใครเอาเข้ามาขายในปาย

เราก็คว้ากระดาษที่เด็ก ๆ เอาไว้ไปแปะทำบอร์ดในโรงเรียน สีส้ม สีเหลือง สีฟ้า

วาดรูปเอง เอา งาน paint ที่เราวาดเสร็จแล้ว มาถ่ายรูป อัดมาทำโปสการ์ด

แล้วมันก็เริ่มเอาภาพถ่ายมาแปะ กลายเป็นว่า คนชอบรูปถ่ายมากกว่า

ภาพวาดมันสนองคนวาด แต่คนซื้อ เค้าไม่รู้สึกมีส่วนร่วม

แต่ภาพถ่าย มันสร้างความรู้สึกกับคนซื้อได้

พอเสร็จโปสการ์ด ก็มีเวลาเหลืออีก เราก็มาคิดจะทำเสื้อ

แรก ๆ เราไม่มีเงินลงทุนพอจะสั่งเสื้อทีละ ร้อยตัว

เราก็ซื้อเสื้อเปล่า มาสกรีนเอง มันทำให้เราสกรีนเองได้หลายลาย

ลายละ 10 ตัว

แต่ก็สนุกดี ได้ฝึกทำ การสกรีนเสื้อก็เหมือน งาน printing

ทำจนรู้สึกว่า การออกแบบเสื้อก็เหมือนเรา paint ลงผ้าใบ

เริ่มสนุกออกแบบไปจนสกรีนไม่ทันแล้วคับท่าน

ต้องพึ่งอุตสาหกรรมแล้วเรา

ร้านมิตรไทยเลยเป็นเช่นนี้คับท่าน อุดสาหะกรรมไปแล้วคับพี่

จึงกลายเป็นร้านมิตรไทยอย่างเห็น

เพียงแค่​​​เพราะ​​​ว่า​​ ​​เรา​​​ไม่​​​ต้อง​​​ไปทำ​​​อาหารอีก
ทุกวันนี้​​ ​​ก็พยามหา​​​เวลา​​​ไปทำ​​​อาหารกินบ้าง​​ ​​ฝีมือทำ​​​อาหารเริ่ม​​​จะ​​​ตกซะ​​​แล้น

ป้ายกำกับ: ปาย, ร้านมิตรไืทย, mitthai, pai