55:) พอเรา​​​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​​​อย่างนึง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​เวลา​​​​​​​​​ไปทำ​​​​​​​​​อีกอย่างนึง​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​

\

>ร้านมิตรไทยปี 1997

>เจ๊เอง ปี 1998 ตอนหน้าหนาวแน่ ๆ

มีคนถามมา​​​​​​​​​เยอะว่า​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​​​ไม​​​​​​​​​ถึง​​​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​​​ร้านอาหาร


ทั้ง​​​​​​​ ​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ที่ดูกำ​​​​​​​​​​​​​ลังไป​​​​​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​​​​​ดีที​​​​​​​​​​​​​เดียว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ตอน​​​​​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราทำ​​​​​​​​​​​​​กัน​​​​​​​​​ 2 ​​​​​​​​​คน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​คนนึงทำ​​​​​​​​​​​​​กับ​​​​​​​​​​​​​ข้าว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​คนนึงทำ​​​​​​​​​​​​​เครื่องดื่ม​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ร้านเรา​​​​​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​​​​​แค่ร้าน​​​​​​​​​​​​​เล็ก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ที่ทำ​​​​​​​​​​​​​โดย​​​​​​​​​​​​​คนไร้ประสบการณ์​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ร้านที่ดังมาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ตอน​​​​​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ร้านไทย​​​​​​​​​​​​​ใหญ่​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ​​​​​​​​​​​​​ส่วน​​​​​​​​​​​​​ใหญ่​​​​​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​​​​​แวะกินอาหารที่​​​​​​​​​​​​​ทั้ง​​​​​​​​​​​​​อร่อย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เยอะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ถูก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​​​​​คิดแข่ง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​​​แค่​​​​​​​​​​​​​ต้อง​​​​​​​​​​​​​การมีร้าน​​​​​​​​​​​​​เล็กๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ขายก๊อก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​แก็ก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มีลูกค้าคนสองคน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็ดี​​​​​​​​​​​​​ใจ​​​​​​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​จริง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​​​​​ยัง​​​​​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​​​​​ลืมว่า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรามาปายเพื่อมา​​​​​​​​​​​​​อยู่​​​​​​​​​​​​​แบบสบาย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​กินกา​​​​​​​​​​​​​แฟ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ช้า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​อ่านหนังสือ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​วาดรูป​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เหมือนคนขี้​​​​​​​​​​​​​เกียจน่ะ

แต่ทว่า สิ่งประหลาด​​​​​​​ไม่​​​​​​​คาดฝันก็​​​​​​​เกิดขึ้น​​​​​​ ​​​​​​ฝรั่งเริ่มบอกปากต่อปาก​​​​​​ ​​​​​​ว่ามีร้านอาหาร​​​​​​​เล็ก​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​ชื่อ​​​​​​ ​​​​​​มิดไต​​​​​​ ​​​​​​มิดไต​​​​​​ ​​​​​​อาหร่อยจนพวกพี่​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​เพื่อนๆ​​​​​​ ​​​​​​ชอบอำ​​​​​​​อยู่​​​​​​​เรื่อยว่า​​​​​​ ​​​​​​ดังไป​​​​​​​ถึง​​​​​​​เมืองนอก​​​​​​​แล้ว​​​​​​ ​​​​​​ช่วงปี​​​​​​​แรก​​​​​​ ​​​​​​จะ​​​​​​​เป็น​​​​​​​กิจวัตรเลย​​​​​​ ​​​​​​ประมาณนี้​​​​​ 4 ​​โมงเย็นเปิดร้าน​​​​​​ ​​​​​​ฝรั่ง​​​​​​​จะ​​​​​​​มายืนรอ​​​​​​ ​​​​​​อากาศมัน​​​​​​​จะ​​​​​​​ร้อน​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​พวกนักท่องเที่ยวเค้า​​​​​​​ต้อง​​​​​​​การร้านที่​​​​​​​เย็น​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​นั่ง​​​​​​ ​​​​​​ชิล​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​สั่งน้ำ​​​​​​​ปั่น​​​​​​ ​​​​​​น้ำ​​​​​​​เย็นมากิน​​​​​​ ​​​​​​นั่งเม้าท์​​​​​​​เรื่องที่​​​​​​​ไปขี่จักรยาน​​​​​​ ​​​​​​ไปเที่ยวมา​​​​​​​เมื่อ​​​​​​​เช้า​​​​​​ ​​​​​​วางแผนเรื่องเที่ยววันต่อไป​​​​​​ ​​​​​​นั่งเล่นไพ่ก็มี​​​​​​ ​​​​​​เอา​​​​​​​เครื่องดนตรีมา​​​​​​​เล่นแจม​​​​​​​กัน​​​​​​ ​​​​​​สัก​​​​​​ 5 ​​​​​​โมงเย็น​​​​​​ ​​​​​​ก็​​​​​​​จะ​​​​​​​ว่างซักแป๊บนึง​​​​​​ ​​​​​​พวกเค้า​​​​​​​จะ​​​​​​​กลับไปอาบน้ำ​​​​​​ ​​​​​​แต่งตัวสวยนิดนึง​​​​​​ ​​​​​​ประมาณหนุ่มเหล่สาว​​​​​​ ​​​​​​สาวเหล่หนุ่ม​​​​​​ ​​​​​​มากินข้าวที่ร้าน​​​​​​ ​​​​​​แล้ว​​​​​​​ก็ต่อ​​​​​​ ​​​​​​บีบอบ​​​​​​ ​​​​​​ตอน​​​​​​​นั้น​​​​​​​อยู่​​​​​​​ข้าง​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​ร้านมิตรไทย​​​​​​ ​​​​​​ปี​​​​​​​แรก​​​​​​ ​​​​​​โอเคค่ะ​​​​​​ ​​​​​​สนุกมาก​​​​​​ ​​​​​​ช่วงปี​​​​​​​ใหม่​​​​​​ ​​​​​​เพื่อน​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​ที่กรุงเทพ​​​​​​ ​​​​​​ก็มาหากินเหล้า​​​​​​​ไปขายไป​​​​​​ ​​​​​​เคาท์ดาวน์พร้อม​​​​​​ ​​​​​​ๆ​​​​​​ ​​​​​​กับ​​​​​​​ลูกค้า​​​​​​ ​​​​​​หนุกหนาน​​​​​​ ​​​​​​และ​​​​​​​อบอุ่น

ปีที่สอง ชักหนักข้อค่ะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ปากต่อปากนี่มันรุนแรง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​สำ​​​​​​​​​หรับร้าน​​​​​​​​​เล็ก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เพราะ​​​​​​​​​ที่ร้าน​​​​​​​​​เล็ก​​​​​​​​​มาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​คนสองคน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​สามารถ​​​​​​​​​รับลูกค้า​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​วันละ​ 20 ​คนนี่​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ก็​​​​​​​​​เหนื่อยมาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เพราะ​​​​​​​​​อาหาร​​​​​​​​​ต้อง​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​​ทุกจาน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรามี​​​​​​​​​โต๊ะ​​​​​​​​​ 8 ​​​​​​​​​โต๊ะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​นั่งครบทุกโต๊ะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ก็ประมาณ​​​​ 30 ​​​​มากสุดคน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มาพร้อม​​​​​​​​​กัน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​คนสุดท้ายงงมาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ว่า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​​​ไม​​​​​​​​​เขา​​​​​​​​​สั่ง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​น้ำ​​​​​​​​​มะนาวตอน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​หนึ่งทุ่ม​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​ตอน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​สองทุ่มครึ่ง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​สุดยอดของ​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​ช้า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ด้วย​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​ไร้ประสบการณ์​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​และ​​​​​​​​​ใช้​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มือทำ​​​​​​​​​ทุกอัน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ทะ​​​​​​​​​เลาะ​​​​​​​​​กับ​​​​​​​​​ลูกค้า​​​​​​​​​เรื่อง​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​ช้า​​​​​​​​​เยอะมาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มีคนรอต่อคิว​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​นั่งต่อ​​​​​​​​​ด้วย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​อื้อหือ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​อยาก​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​อีก​​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ช่วงนั่นเราปรับแผนการทำ​​​​​​​​​งานเกือบทุกวัน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ลดเมนู​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ลดโต๊ะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เริ่มเหนื่อย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ตื่น​​​​​​​​​เช้า​​​​​​​​​มา​​​​​​​​​ไปตลาด​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​กลับบ้านก็กินกา​​​​​​​​​แฟ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​​ก็นอนเอา​​​​​​​​​แรง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ไปร้านบ่ายสี่​​​​​​​​​โมง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​วาดรูป​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​ไปขี่จักรยาน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​หรือ​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​​​อะ​​​​​​​​​ไรเรื่อยเปื่อยอีก

จน​​​​​​​​​ถึง​​​​​​​​​วันปี​​​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​​ปีที่สอง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เศร้ามาก​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​ปีที่​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​เพื่อนมา​​​​​​​​​เยี่ยม​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็ต้อนรับนักท่องเที่ยวล้วน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เยอะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เต็มร้าน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ตอนเคาท์ดาวน์​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราสองคน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ยัง​​​​​​​​​ล้างจาน​​​​​​​​​อยู่​​​​​​​​​ใน​​​​​​​​​ครัว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​จานเต็มอ่าง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​หนาว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ก็​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​หนาว​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มองหน้า​​​​​​​​​กัน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ก็พยักหน้า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​พอเถอะวันนี้​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ไปฉลองปี​​​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​พรุ่งนี้ค่อยเคลีย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็อดทนไปอีกปีจน​​​​​​​​​ถึง​​​​​​​​​ปี​​​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​​ปีที่​​​​​​​​​ 3 ​​​​​​​​​ประมาณวันคริสมาส​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มันก็มา​​​​​​​​​เหมือนเดิม​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​คนเยอะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​งานเยอะ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เฮียเค้ารู้สึกว่า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​มัน​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​ใช่​​​​​​​​​เค้า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เค้า​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​ชอบทำ​​​​​​​​​อาหาร​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เสริฟ​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ล้างจาน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ชอบคำ​​​​​​​​​พูดของเฮียที่ว่า​​ ​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​“​​​​​​​​​​​เฮ้ย​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​ก๋ำ​​​​​​​​​กูว่า​​​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​มือกูทำ​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​มากกว่าทำ​​​​​​​​​น้ำ​​​​​​​​​ปั่นแก้วละ​​​​​​​​​​​ 20 ​​​​​​​​​​​ว่ะ​​ ​​​​​ ​​​​” เราก็สะดุ้งเลย​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เหมือน​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรากำ​​​​​​​​​ลังมาผิดทาง​​​​​​​​​หรือ​​​​​​​​​เปล่า​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรากำ​​​​​​​​​ลัง​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​สุข​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​ชอบทางนี้​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​จึง​​​​​​​​​เหนื่อย

จริง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​ๆ เฮียเสนอว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​เอา​​​​​​​​​ให้​​​​​​​​​ผ่านปี​​​​​​​​​ใหม่​​​​​​​​​นี้ก็​​​​​​​​​ได้​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​ทำ​​​​​​​​​จน​​​​​​​​​ถึง​​​​​​​​​เดือนมีนาคม​​​​​​​​ ​​​​​​​​แล้ว​​​​​​​​​มัน​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​เข้า​​​​​​​​​หน้า​​​​​​​​​โลว์​​​​​​​​ ​​​​​​​​ค่อยเลิกขายอาหาร​​​​​​​​ ​​​​​​​​แต่​​​​​​​​​เรารู้สึกว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​หยุดเลยดีกว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​อะ​​​​​​​​​ไรที่​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​สุข​​​​​​​​ ​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​จำ​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​ต้อง​​​​​​​​​ฝืนทำ​​​​​​​​ ​​​​​​​​อาจ​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​ดู​​​​​​​​​เหมือนดัดจริต​​​​​​​​ ​​​​​​​​แต่​​​​​​​​​ใน​​​​​​​​​วัน​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​​เบื่อมันจริง​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ตั้งแต่ที่ตัดสินใจมาปาย​​​​​​​​ ​​​​​​​​ลึก​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ใน​​​​​​​​​ใจ​​​​​​​​ ​​​​​​​​เราอยาก​​​​​​​​​ให้​​​​​​​​​ชีวิตที่​​​​​​​​​เหลือของเรา​​​​​​​​ ​​​​​​​​ให้​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​ความ​​​​​​​​​สุขทุกวัน​​​​​​​​ ​​​​​​​​การตัดสินใจเลิกขายอาหารวัน​​​​​​​​​นั้น​​​​​​​​ ​​​​​​​​มันทำ​​​​​​​​​ให้​​​​​​​​​เรา​​​​​​​​​ค้น​​​​​​​​​พบว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ พอเรา​​​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​​​อย่างนึง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​เวลา​​​​​​​​​ไปทำ​​​​​​​​​อีกอย่างนึง ยิ่ง​​​​​​​​​เป็น​​​​​​​​​สิ่งที่​​​​​​​​​เราชอบ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ไม่​​​​​​​​​น่า​​​​​​​​​เชื่อเลยว่า​​​​​​​​ ​​​​​​​​ชีวิตเรา​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​ดีขึ้นเรื่อย​​​​​​​​ ​​​​​​​​ๆ​​​​​​​​ ​​​​​​​​ได้​​​​​​​​​อีก

3 Responses to “55:) พอเรา​​​​​​​​​เลิกทำ​​​​​​​​​อย่างนึง​​​​​​​​​ ​​​​​​​​​เราก็​​​​​​​​​จะ​​​​​​​​​มี​​​​​​​​​เวลา​​​​​​​​​ไปทำ​​​​​​​​​อีกอย่างนึง​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​”


  1. 1 เพื่อนจ๋า เมษายน 15, 2008 ที่ 11:49 am

    จริงแท้เลยเพื่อน อะไรที่ไม่มีความสุข ก็ไม่คววรฝืน

    ตอนเด็กๆ เราเคยคิดว่าจะทนทำงานเพื่อเงิน ทำได้ 2 เดือน รู้สึกจะอาเจียน เลยลาออก ตั้งแต่นั้นมา ถ้าทำงานที่ไหนแล้วต้องฝืนใจมากๆ ก็เปิดหมวกอำลา แค่เนี้ย…เขาก็หาว่า ‘ติสท์แ_ก ‘ติสท์ตรงไหนวะ? ไม่เข้าใจ ก็แค่คิดว่าเวลาในชีวิตคนเรามีแต่จะน้อยลง ไม่มีเพิ่ม เรื่องอะไรต้องเสียเวลากับเรื่องเราไม่อยากทำหรือไม่จำเป็นต้องทำ?

  2. 2 gummyinpai เมษายน 16, 2008 ที่ 5:31 pm

    ก็นี่ไง พอเราเลิกทำอย่างนึง เราก็ได้มีเวลาไปทำอีกอย่างนึง
    เราแค่อยากจะบอกว่า อย่าไปเสียดายหรือโลภกับรายได้เดิม ๆ

  3. 3 Gins พฤษภาคม 8, 2008 ที่ 10:19 am

    ไม่เห็น ดัดจริต .. ดีซะอีก คิด และเลือกในสิ่งที่ตัวเอง้องการจิงๆ

    .
    .

    เสียดาย ยังไม่ได้ไป 🙂


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




cool link

iicon
เมษายน 2008
พฤ อา
« มี.ค.   พ.ค. »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
282930  

%d bloggers like this: