67:) ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ตอนที่ 2

//i111.photobucket.com/albums/n140/mitthai/interview/mitthai02.jpg” cannot be displayed, because it contains errors.

ขอรื่นรมย์​กับ​ชีวิตง่ายตอนที่​1

บทสัมภาษณ์​​​จาก​​​นิตยสาร​​ City Life / ​​ปีที่​​ 5​​ฉบับ​​​ที่​​ 56 / 2541| photograph and text by ​​คณปติ

——————————————————————————–
ก๋ำ​​​เสริมว่า​​ “​​คือ​​​ไม่​​​พยายามคิดอะ​​​ไรที่​​​เราทำ​​​ไม่​​​ได้​​ ​​เหมือน​​​กับ​​​เงิน​​ ​​เรามี​​​เงิน​​​ใน​​​กระ​​​เป๋า​​​เท่า​​​ไหร่​​ ​​เราก็​​​ใช้​​​เท่า​​​นั้น คือ​​​จะ​​​หา​​​เงินมากกว่านี้ก็​​​ได้​​ ​​เพียงแต่​​​เรา​​​ไม่​​​ซื้อ​​ ​​เรายอมจ่ายเวลา​​​แห่ง​​​ความ​​​สบาย​​​อยู่​​​ที่บ้าน​​ ​​ตื่น​​​เช้า​​​มาอากาศดี​​ ​​ตื่นมา​​​เจอภู​​​เขา​​ ​​หมอกเหมิก​​ ​​ตื่นมากินกา​​​แฟ​​ ​​ไม่​​​ต้อง​​​รีบ​​ ​​คุ้ม​​​แล้ว​​ ​​ถ้า​​​อยู่​​​ที่กรุงเทพฯ​​ ​​ต้อง​​​รีบกิน​​ (ทำ​​​เสียงซดกา​​​แฟประกอบ) ​​ไม่​​​เคยรื่นรมย์​​​เลย​​ ​​เดี๋ยว​​​ต้อง​​​ไปทำ​​​งานอีก​​​แล้ว​​”

จาก​​​คนที่​​​เคยรับเงินเดือนเรือนหมื่น​​​เป็น​​​ประจำ​​ ​​แล้ว​​​ต้อง​​​มา​​​เจอ​​​กับ​​​สภาพของร้าน​​​ซึ่ง​​​บางวันก็มีลูกค้า​​​แน่น​​ ​​บางวันก็​​​แทบ​​​ไม่​​​มีลูกค้า​​​เลย ​​ทั้ง​​​เขา​​​และ​​​เธอคิดอย่างไร​​ ​​และ​​​ได้​​​เรียนรู้อะ​​​ไรบ้าง​​ “​​ราย​​​ได้​​​ที่นี่​​​โอเค​​ ​​เพราะ​​​เรา​​​โอเค​​ ​​ผมว่า​​​เฉลี่ย​​​ได้​​​แค่​​​เท่า​​​ไหร่​​​เอง​​ ​​กำ​​​ไรคนละร้อยสองร้อยต่อวัน​​ ​​บางวันอาจ​​​จะ​​​แบ่งวันละพันนี่​​​ได้​​ ​​แต่บางวัน​​​ไม่​​​ได้​​​เลยก็มีนะ​​ ​​แล้ว​​​คนแน่นๆ​​ ​​ก็​​​ไม่​​​ได้​​​แน่นอย่างนี้ตลอดไป​​ ​​บางวันแน่น​​ ​​อีกสองวัน​​​ไม่​​​แน่น​​ ​​บางวันห้าคน​​ ​​เพราะ​​​ว่าร้านมันเยอะ​​​แล้ว​​ ​​ปีนี้มีคนอพยพมา​​​เยอะ​​​เหมือน​​​กัน​​ ​​แต่ผมว่า​​​เป็น​​​เรื่องธรรมดา​​ ​​เพราะ​​​เรา​​​เป็น​​​คนหนึ่งที่มา​​​เหมือน​​​กัน​​”

“​​ร้านมันเหมือน​​​กับ​​​ทำ​​​เพื่อ​​​ยัง​​​ชีพ​​ ​​อย่าง​​​อื่น​​​เรา​​​ไม่​​​ได้​​​เงิน​​​จาก​​​มัน​​ ​​ร้านมันพอ​​​ได้​​​เงินบ้าง​​ ​​มันคง​​​ต้อง​​​อยู่​​ ​​จะ​​​มา​​​อยู่​​​บ้านเฉยๆ​​​เงินก็หมด​​ ​​ก็​​​เลย​​​ต้อง​​​มีร้าน​​ ​​แต่ทำ​​​แบบ​​​ไม่​​​ใช่​​​มืออาชีพ​​” สกนธ์ตบท้าย

ทางฝ่ายก๋ำ เล่า​​​ถึง​​​สิ่งที่​​​เธอ​​​ได้​​​เรียนรู้​​​จาก​​​การออกมา​​​เผชิญชีวิตที่​​เมืองปายว่า​​ “​​รู้จักค่าของเงิน​​​กัน​​​มากขึ้น​​ ​​บาทหนึ่งก็​​​เก็บ​​ ​​แล้ว​​​ก็รู้สึก​​​ความ​​​สุขมันหา​​​ได้​​​ง่าย​​ ​​ๆ​​ ​​ถ้า​​​เรารู้จักตัวเอง​​ ​​แล้ว​​​ก็รื่นรมย์​​​กับ​​​ชีวิตง่าย​​ ​​ๆ​​ ​​ก็​​​ได้​​ ​​ไม่​​​ใช่​​​ว่า​​​ต้อง​​​ไปดูหนัง​​ ​​ไป​​​เข้า​​​ห้าง​​ ​​หรือ​​​ว่า​​​ต้อง​​​ไปอินเดีย​​​ถึง​​​จะ​​​โอ้​​​โห​​..​​ค้น​​​พบ​​ ​​ไม่​​​ต้อง​​​ใช้​​​เงินก็มี​​​ความ​​​สุข​​​ได้​​”
สกนธ์ย้ำ​​​ว่า​​ “​​มันง่ายจริง​​ ​​ๆ​​ ​​แต่​​​ต้อง​​​เห็นก่อน​​” “​​ใช่​​” ก๋ำเสริมทันที​​ “​​ต้อง​​​ผ่าน​​​ความ​​​เหงา​​ ​​อยู่​​​ที่นี่มัน​​​ต้อง​​​อยู่​​​ได้​​​ด้วย​​​ตัวเอง​​ ​​แล้ว​​​มีอะ​​​ไรทำ​​​จริง​​ ​​ๆ​​ ​​สมมุติว่าชอบวาดรูป​​ ​​ก็ชอบจริง​​ ​​ๆ​​ ​​ไม่​​​ได้​​​หลอกตัวเองว่ากูชอบ​​ ​​แต่จริง​​ ​​ๆ​​ ​​แล้ว​​​ไม่​​​ได้​​​ชอบ​​ ​​มันก็​​​จะ​​​หลอกไปเรื่อย​​ ​​ๆ​​ ​​มันก็​​​จะ​​​ไม่​​​อิ่ม​​ ​​ไม่​​​มี​​​ความ​​​สุข​​ ​​จะ​​​เขี่ย​​ ​​ๆ​​ ​​ไปฆ่า​​​เวลาวันหนึ่ง​​​ให้​​​จบ​​” สกนธ์เสริมอีกว่า​​ “​​อยู่​​​ที่นี่มีกฎสองข้อที่ผมสรุปเอง​​ ​​ข้อหนึ่งคือ​​​ต้องไม่​​​กลัว

อย่างขายอาหารผม​​​ไม่​​​เคยขาย​​ ​​ก็​​​ไม่​​​ต้อง​​​กลัว​​ ​​หัดไปผมมีหนังสือแม่บ้าน​​​เป็น​​​ตั้งเลย​​ ​​ก็หัดไปสิ​​ ​​วันนี้​​​เจอสตูปากีสถาน​​ ​​เฮ้ย​​..​​ชื่อดี​​(หัวเราะ) ​​ก็ดูว่ามันมีอะ​​​ไร​​ ​​มันฝรั่ง​​ ​​มีอะ​​​ไร​​ ​​ก็​​​ไปซื้อที่ตลาด​​​ได้​​​หมด​​ ​​ไม่​​​เห็น​​​จะ​​​ต้อง​​​ไปซื้อที่ปากีสถาน​​ ​​ก็ทำ​​​ได้​​ ​​กฎข้อที่สองคือไม่​​​โลภ

ก่อน​​​จาก​​​กัน​​​วัน​​​นั้น​​ ​​เราถามว่า​​ ​​เพื่อนฝูงรอบข้างคิดอย่างไร​​​กับ​​​การอพยพย้ายถิ่นของ​​​ทั้ง​​​คู่​​ ​​คำ​​​ตอบของก๋ำ​​​คือ​​ “​​ปี​​​แรก​​​ส่วน​​​มาก​​​เขา​​​จะ​​​พูดว่า​​ ​​เฮ้ยทำ​​​ไมตัดสินใจ​​​เร็ว​​​วะ​​ ​​ยัง​​​หนุ่ม​​​ยัง​​​สาว​​​กัน​​​อยู่​​​เลย​​ ​​น่า​​​จะ​​​อยู่​​​กรุงเทพฯ​​ ​​อีกสักปีสองปี​​ ​​เราก็บอกว่า​​ ​​ต้อง​​​มา​​​เลย​​ ​​ถ้า​​​อยากมา​​ ​​รอ​​​ไม่​​​ได้​​ ​​แล้ว​​​เราก็​​​ไม่​​​รู้ว่า​​​เมื่อไหร่​​ ​​ถึง​​​จะ​​​ได้​​​มา​​ ​​หกสิบปี​​​ใช่​​​ไหม​​ ​​ส่วน​​​มาก​​​เขา​​​จะ​​​คิดว่า​​ ​​หกสิบค่อยมา​​​อยู่​​​ต่างจังหวัด​​ ​​เราว่าช่วง​​​นั้น​​​จะ​​​ปรับตัวยาก​​​แล้ว​​ ​​จะ​​​ใช้​​​ชีวิตแต่ละวัน​​​ยัง​​​ไง​​ ​​เพราะ​​​เรา​​​เคยตื่น​​​เช้า​​​มาทำ​​​งาน​​​ใน​​​ออฟฟิศ​​ ​​พอออกมา​​ ​​อยู่​​​เฉย​​ ​​ๆ​​ ​​จะ​​​รู้สึกเคว้งคว้างเหมือน​​​กัน​​​นะ​​ ​​ถ้า​​​มาตอนแก​​ ​​มัน​​​จะ​​​ลอยมา​​​เลย​​ ​​แล้ว​​​จะ​​​อยู่​​​ไม่​​​ได้

เราคิดว่าทำ​​​ไม​​​ไม่​​​ใช้​​​ชีวิตอย่างที่ตัวเองคิดตอนที่​​​เป็น​​​หนุ่ม​​​เป็น​​​สาว​​ ​​มันมีพลังเยอะ​​ ​​ไป​​​ใช้​​​ตอนแก่มันหมดแรง​​​แล้ว​​ ​​จะ​​​ปลูกต้นไม้ก็​​​เหนื่อย​​”

สกนธ์เล่าบ้าง​​ “​​แรก​​ ​​ๆ​​ ​​เพื่อน​​​เขา​​​จะ​​​มา​​​เหมือนมา​​​เยี่ยม​​ ​​เรา​​​ยัง​​​ไม่​​​มีราย​​​ได้​​ ​​จะ​​​กินอะ​​​ไรทีก็​​​ไปเดินเก็บตำ​​​ลึง​​ ​​ตำ​​​เครื่องตำ​​​อะ​​​ไร​​​เขา​​​จะ​​​สงสารพวกเรามาก​​ (หัวเราะ) ​​เอา​​​แฮม​​ ​​เอาอะ​​​ไรมา​​​ให้​​ ​​เขา​​​ก็คิดว่ามัน​​​จะ​​​อยู่​​​กัน​​​ได้​​​เหรอ​​ ​​อยู่​​​นาน​​​เท่า​​​ไหร่​​ ​​คือ​​​เขา​​​มาสองสามวัน​​ ​​ขณะที่สามปีที่​​​แล้ว​​ ​​ปัญหา​​​เศรษฐกิจมัน​​​ยัง​​​ไม่​​​เป็น​​​แบบนี้​​ ​​คนก็​​​ยัง​​​มีสตางค์​​ ​​มีจ๊อบ​​ ​​มา​​​ถึง​​​ก็พา​​​ไปเลี้ยงร้านที่​​​ยัง​​​ไม่​​​เคย​​​เข้า​​”

“​​แล้ว​​​เขา​​​มาปีละครั้ง​​ ​​พวกเราก็​​​จะ​​​เปลี่ยน​​​กัน​​​ที​​ ​​ปีหนึ่งขายลูกชิ้นปิ้งก็ขายมา​​​แล้ว​​ ​​กำ​​​ไรวันละสามสิบ​​ ​​เพื่อนก็บอกว่า​​ ​​โอ้​​​โห​​..​​มึงขายลูกชิ้นปิ้งเหรอวะ​​(หัวเราะ) ​​เราก็ค่อย​​ ​​ๆ​​ ​​มีงานของเรา​​ ​​วาดรูปก็​​​ได้​​​วาด​​ ​​ทำ​​​ร้านก็​​​ได้​​​ทำ​​ ​​ส่วน​​​เพื่อนนี่​​ ​​เฮ้ย​​..​​กูตั้งบริษัท​​​แล้ว​​ ​​สักพักปลดคนงาน​​ ​​ตอนหลัง​​​เป็น​​​หนี้​​​กัน​​​หมด​​ ​​เป็น​​​หนี้หลักล้าน​​​กัน​​​แล้ว​​ ​​เพราะ​​​ว่า​​​เปิดออฟฟิศ​​​กัน​​​เอง​​”

พิษของฟองสบู่​​​แตก​​ ​​ทำ​​​ให้​​​เพื่อน​​ ​​ๆ​​ ​​ใน​​​วงการที่​​​ทั้ง​​​คู่รู้จัก​​​ต้อง​​​พูดประ​​​โยคที่ว่า​​ “​​ช่วย​​​กู​​​ด้วย​​ ​​กูถูกปลด​​​แล้ว​​ ​​ก็​​​จะ​​​ไป​​​อยู่​​​กับ​​​มึง​​ ​​มึงรอกู​​​ด้วย​​​นะ​​ ​​มึงอย่าทิ้งกูนะ​​” ​​ใน​​​สถานการณ์​​​เช่นนี้​​ ​​แม้ว่าหลาย​​ ​​ๆ​​ ​​คน​​​จะ​​​ไม่​​​โชคดีอย่างสกนธ์​​​และ​​​ก๋ำ แต่​​​ถ้า​​​รู้จักพลิกวิกฤต​​​ให้​​​เป็น​​​โอกาสอย่างที่หลายๆ​​ ​​คนเคยกล่าวมา​​​แล้ว​​​แน่นอนว่า​​ โลกนี้ย่อมมีที่ว่างสำ​​​หรับเรา​​​เสมอ

Blogged with the Flock Browser

Tags: , , , , , , , ,

1 Response to “67:) ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ตอนที่ 2”


  1. 1 khun_aut พฤษภาคม 20, 2008 ที่ 11:29 am

    ผมเคยได้ยินเรื่องตลกเศร้า ทำนองว่า …

    ผู้ชายคนหนึ่ง โดดลงแม่น้ำกว้าง หวังว่ายไปอีกฝั่ง (เพื่ออะไรสักอย่าง ?)
    เมื่อว่ายไปได้ครึ่งทาง เขาลอยคอกลางแม่น้ำ มองไปข้างหน้า
    แล้วคิดว่า “คงไม่ไหว”

    … เขาว่ายกลับมาที่เดิม

    “ไม่กลัว” อย่างพี่เขาว่านั่นไง แยกคนออก ๒ ส่วน
    ส่วนแรก คนที่ได้ใช้ชีวิตอย่างที่ตัวเองต้องการ
    ส่วนหลัง คนที่ได้ “มอง” คนกลุ่มแรก

    ไว้จะแวะมาอีก …

    : )


ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




cool link

iicon
พฤษภาคม 2008
พฤ อา
« เม.ย.   มิ.ย. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

%d bloggers like this: