66:) ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ตอนที่ 1

ร้านมิตรไทย

บทสัมภาษณ์​​​จาก​​​นิตยสาร​​ City Life / ​​ปีที่​​ 5​​ฉบับ​​​ที่​​ 56 / 2541| photograph and text by ​​คณปติ​​ |

เป็นบทสัมภาษณ์ปี 2541 หรือ ปี 1999 ตอนนั้น ร้านมิตรไทยเป็น ร้านอาหารเล็ก ๆ เราอยู่ปายมาได้ 2 ปีกว่า

มาก่อนที่เมืองไทยจะฟองสบู่แตก

พักหลังชอบมีสื่อที่มาสัมภาษณ์ปากเปล่า แล้วเอาไปเขียนเอง ว่า เรามาปายเพราะหนีพิษของฟองสบู่

ดูความมั่วของสื่อ เขียนเอง เออเอง

บทสัมภาษณ์นี้ จะเห็นความคิดเริ่มแรกที่มาอยู่ปายว่า เราคิดอะไร มาปายใหม่ ๆ เราทำอะไรกันบ้าง เชิญติดตามด้วยความสบายหฤทัยจ๊ะ

————————————————————————————————————-

ใคร​ ​​จะ​​​คาดคิดว่า​​​ใน​​​แวดวงโฆษณาที่ดูภายนอก​​​นั้น​​​สวยหรู​​ ​​จนใคร​​ ​​ๆ​​ ​​ก็อยาก​​​จะ​​​มี​​​โอกาส​​​เข้า​​​ไป​​ ​​คลุกคลีตี​​​โมง​​​ด้วย​​ ​​แต่สำ​​​หรับคนที่มีประสบการณ์มา​​​แล้ว​​​อย่าง​​ ​​สกนธ์​​ ​​สังขมี​​ ​​หรือ​​​กนวัย​​ 31 ​​ปี​​ ​​และ​​ ​​วันเพ็ญ​​ ​​พานทองแท่ง​​ ​​วัย​​ 30 ​​ปี​​ ​​ต่างก็รู้สึกเหน็ดเหนื่อย​​​กับ​​​งานที่ทำ​​ ​​ๆ​​ ​​ที่ชื่อว่า​​ “​​ร้านมิตรไทย​​” ​​ที่​​​เมืองปาย​​ ​​จังหวัดแม่ฮ่องสอน

วันแรกที่ร้านมิตรไทย เราพบก๋ำสวมผ้า​​​กัน​​​เปื้อน​​ ​​มาดแม่ครัวหัวป่าก์ของเธอยามนี้​​ ​​ไม่​​​เหลือร่องรอยของมี​​​เดียแพลนเนอร์​​ ​​ให้​​​เห็นแม้​​​แต่น้อย​​ ​​ส่วนกนนั้น​​​อยู่​​​ใน​​​ชุดลำ​​​ลองสบาย​​ ​ๆ​ ​​คือเสื้อยืด​​​กับ​​​กางเกงยีน​​ ​​เขา​​​ง่วน​​​กับ​​​การรับออเดอร​​ ​​์​​​และ​​​เสริ์ฟอาหาร​​​อยู่​​​หน้าร้าน​​ ​​ซึ่ง​​​ได้​​​รับการออกแบบอย่างเก๋​​​ไก๋​​ ​​ด้วย​​​การนำ​​​ภาพของคน​​​ทั้ง​​​คู่​​ ​​มาประดับตกแต่งร้าน​​ ​​ชวน​​​ให้​​​หย่อนก้นนั่งพักจิบเบียร์​​​เย็น​​ ​​ๆ​​ ​​สักแก้ว

เรานัดหมาย​ ​​กับ​​​คน​​​ทั้ง​​​คู่​​​ใน​​​วันรุ่งขึ้น​​ ​​ณ​​ ​​บ้านเช่าหลังหนึ่ง​​ ​​ซึ่ง​​​รายรอบ​​​นั้น​​​ปลูกพืชผัก​​ ​​ซึ่ง​​​กำ​​​ลังออกผล​​​ให้​​​เจ้าของบ้านชื่นใจ​​ ก๋ำจัดแจงยกโตกไม้สัก​ ​​เล็ก​​ ​​ๆ​​​มาวาง​​ ​​พร้อมชงชาจีนมา​​​ให้​​​หนึ่งกา​​ ​​บรรยากาศการพูดคุย​​​ใน​​​วันนี้​​ ​​จึง​​​เป็น​​​อย่างสบายๆ​​ ​​และ​​​เป็น​​​กัน​​​เอง

ก๋ำเล่าประวัติ​​​เกี่ยว​​​กับ​​​ตัวเธอเอง​​​เล็ก​​​น้อยว่า​​ ​​ตั้งแต่​​​เรียนจบเอกโฆษณา​​​จาก​​​คณะวารสารศาสตร์​ ​ ​​มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์​​ ​​แล้ว​​​เธอก็คลุกคลี​​​อยู่​​​ใน​​​วงการนี้ตลอด​​ ​​จนกระทั่งล่าสุดทำ​​​งาน​​ ​​ใน​​​ตำ​​​แหน่งมี​​​เดียแพลนเนอร์ของบริษัทสามหน่อ​​ ​​ก่อนที่​​​จะ​​​ลาออกมา​​​เผชิญชีวิตที่​​​เมืองปาย

ส่วนสกนธ์​​​นั้น​​​จบด้านครุศิลป์​​ ​​จาก​​​จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย​​ ​​พอจบ​​​แล้ว​​​เขา​​​ก็​​​เริ่มทำ​​​งาน​​ ​​ด้านกราฟฟิกดี​​​ไซน์​​ ​​ที่บริษัทแปลนกราฟฟิก​​ ​​จาก​​​นั้น​​​ก็ย้ายมาทำ​​​ที่สามหน่อ​​ ​​และ​​​รับงานฟรี​​​แลนซ์ควบคู่​​​ไป​​​ด้วย

ก๋ำเริ่มเล่า​ ​​ถึง​​​สา​​​เหตุที่​​​เธอ​​​ต้อง​​​จาก​​​งาน​​ ​​ใน​​​ช่วงก่อนฟองสบู่​​​แตกว่า​​ “​​ตอน​​​นั้น​​​ทำ​​​งาน​​​ไม่​​​มี​​​ความ​​​สุข​​ ​​เต็มไป​​​ด้วย​​​ความ​​​เครียดทุกวัน​​ ​​ก็นอน​​​ไม่​​​หลับ​​ ​​ใน​​​วงการโฆษณา​​​จะ​​​มีคำ​​​ว่า​​ “​​ไม่​​​ได้​​”​​ไม่​​​ได้​​ ​​ทุกอย่าง​​​ต้อง​​​ได้​​ ​​ลูกค้าอยาก​​​ได้​​​ไทยรัฐหน้าหลัง​​ ​​หรือ​​​ว่าช่อง​​ 7 ​​หลังข่าว​​ ​​ต้อง​​​ไม่​​​มีคำ​​​ว่า​​ “​​ไม่​​​ได้​​” ​​ซึ่ง​​​มันยากมาก​​ ​​สินค้ามี​​​เป็น​​​พัน​​ ​​แต่ว่า​​​เวลาที่ลงมีน้อย​​ ​​แล้ว​​​เรา​​​เป็น​​​บริษัท​​​เล็ก​​ ​​ๆ​​ ​​ไม่​​​มี​​​เพา​​​เวอร์​​ ​​ลูกค้า​​​ต้อง​​​เอา​​​ให้​​​ได้​​ ​​ถ้า​​​ไม่​​​ได้​​​ก็​​​จะ​​​เป็น​​​คำ​​​ขาด​​ ​​ที่​​​เหมือนคำ​​​ขู่ว่า​​​จะ​​​ถอนแอคเคาน์ออก​​ 40 ​​ล้าน​​ ​​มันคือ​​​ความ​​​เป็น​​​ความ​​​ตาย​​​ยัง​​​ไง​​​ไม่​​​รู้​​ ก๋ำเครียด​​”

“ ​​แล้ว​​​ก็รู้สึกว่าทำ​​​ไม​​​ต้อง​​​มานั่งเครียด​​​กับ​​​เรื่องนี้​​​ใน​​​ชีวิต​​ ​​มัน​​​ไม่​​​ธรรมดา​​​เลย​​ ​​อยากกินข้าวสนุก​​ ​​อยากนอนหลับ​​ ​​อยากทำ​​​อะ​​​ไรสบาย​​ ​​ๆ​​ ​​เงินเดือนที่​​​ได้ก๋ำว่ามัน​​​ไม่​​​คุ้ม​​ ​​ถ้า​​​สำ​​​หรับก๋ำ ก๋ำ​​​ยอมซื้อ​​ ​​ตอนที่ออก​​​นั้น​​​เงินหมื่นแปด​​ ​​ก็ยอมซื้อไปเลย​​ ​​ไม่​​​เอาขอนอนหลับสบายดีกว่า​​”

“​​อีก​​​ส่วน​​​หนึ่งตั้งใจ​​​ไว้​​​ว่า​​ ​​อยาก​​​อยู่​​​ต่างจังหวัด​​ ​​แล้ว​​​พอดีสกนธ์ซื้อหนังสือ​ ​​ไว้​​​เล่มนึงของ​​ ​​ฟูกู​​​โอกะ​​ ​​อ่าน​​​แล้ว​​​ก็ทำ​​​ให้​​​คิดว่า​​ ​​เราทำ​​​อะ​​​ไร​​​อยู่​​​ทุกวันนี้​​ ​​ก๋ำ​​​ชอบคำ​​​บางคำ​​​เช่น​​ ​​ลอง​​​ไม่​​​ทำ​​​อะ​​​ไรดูซิ​​ ​​หรือ​​… ​​การปฏิวัติตัวเองอะ​​​ไรอย่างนี้​​ ​​ซึ่ง​​​ก๋ำ​​​คิดว่าทำ​​​ได้​​”

“​​คือลึก​​ ​​ๆ​​ ​​ของก๋ำ อยากเรียนรู้ตัวเอง​​​ด้วย​​​ว่า​​​เราชอบอะ​​​ไร​​ ​​เราทำ​​​อะ​​​ไร​​​ได้​​ ​​แล้ว​​​อยากทำ​​​อะ​​​ไร​​​ด้วย​​​มือตัวเอง​​ ​​เรามีค่าอะ​​​ไรบ้างถามจริง​​ ​​ๆ”

“​​ส่วน​​​เหตุผลของสกนธ์​ ​​นั้น​​​เกิด​​​จาก​​ “​​ตัวงานสนุก​​ ​​แต่ผมมา​​​เซ็งลูกค้า​​ ​​พอระยะหนึ่ง​​ ​​มันก็​​​ไม่​​​มีอะ​​​ไรตื่นเต้นบรีฟมาก็ดี​​​ไซน์​​​ไป​​ ​​แล้ว​​​ก็พิมพ์​​ ​​ไปดูงานพิมพ์​​ ​​ขั้นตอนมันเซ็ง​​ ​​ๆ”

“ ​​มีช่วงหนึ่งผมทำ​​ ​​ฟรี​​​แลนซ์​​ ​​แล้ว​​​ก็​​​ไปซื้อที่ปลูกกล้วย​​ ​​ทำ​​​ได้​​​สักพัก​​ ​​ก็​​​ยัง​​​ไม่​​​ใช่​​ ​​รู้สึกว่ามันยากไปหน่อย​​ ​​ทำ​​​เกษตรนี่มันยาก​​ ​​แต่อยากทำ​​​เกษตรธรรมชาติ​​”

เมื่อ​​​ทั้ง​​​คู่ตัดสินใจที่​​​จะ​​​ลาออก​​​จาก​​​งาน​​​แล้ว​​ ​​แผนการขั้นต่อไปก็คือ​​ ​​ความ​​​หวังที่​​​จะ​​​เปิดร้านหนังสือเป็น​​​ของตัวเอง​​ ​​แต่ติดปัญหาว่า​​​จะ​​​ต้อง​​​ใช้​​​เงินกว่าสามแสนบาท​​ ​​เรื่องนี้​​​จึง​​​ตกไป​​ ​​ประจวบ​​​กับ​​​เพื่อนของก๋ำชวนมา​​​เปิดร้านกา​​​แฟเล็ก​​ ​​ๆ​​ ​​ที่ปาย
ทั้ง​​​เขา​​​และ​​​เธอ​​ ​​จึง​​​ตัดสินใจตัดภาระผ่อนคอนโดมิ​​​เนียมกลางกรุง​​ ​​มุ่งสู่​​​เมืองปายทันทีสกนธ์ก๋ำมิตรไทย
“​​ก็คุย​​​กัน​​​เยอะมากกว่า​​​จะ​​​ออกมา​​​ได้​​ ​​เฮ้ย​​..​​จะ​​​ไปแน่​​​เหรอ​​ ​​มี​​​เงินแต่สามหมื่นสี่หมื่นเองนะ​​ ​​ออกต่างจังหวัดนี่​​ ​​มันเหมือนเริ่มต้น​​​ใหม่​​” ก๋ำพูดอย่างคล่องแคล่ว​​ “​​ตอนที่ตั้งใจว่า​​​จะ​​​ออก​​ ​​ก็คิดว่า​​ ​​น่า​​​จะ​​​หา​​​เงินอีกสักสองปี​​ ​​มีสักแสนสองแสนค่อยออก​​ ​​แต่สกนธ์เขา​​​บอกว่า​​ ​​ถ้า​​​รอไปก็​​​ไม่​​​มีวันเก็บ​​​ได้​​​หรอก​​ ​​มี​​​เงิน​​​เท่า​​​ไหร่ก็​​​ไม่​​​พอ ​​ถ้า​​​มี​​​แสนหนึ่งก็​​​ไม่​​​พอ​​​ต้อง​​​สามแสนดีกว่า​​ ​​สู้ออกไปเลยดีกว่า​​ ​​ทดลอง​​​อยู่​​ ​​อยู่​​​ไม่​​​ได้​​​ก็กลับ​​ ​​ไม่​​​ได้​​​ฟิกซ์​​​ไปว่า​​​ต้อง​​​ให้​​​ได้​​​แค่นี้ก่อน​​”

สกนธ์เสริมว่า​ ​ “​​จริง​​ ​​ๆ​​ ​​ผมคิดตั้งแต่​​​ยัง​​​ไม่​​​จบนะ​​ ​​ผม​​​ไม่​​​อยู่​​​หรอกกรุงเทพฯ​​ ​​แต่คิดว่า​​​จะ​​​ทำ​​​งานสัก​​ 5 ​​ปี​​ ​​พอครบ​​ 5 ​​ปี​​ ​​ก็​​​ไม่​​​เห็นมี​​​เงินเยอะ​​​เลย​​ (หัวเราะ) ​​พอมี​​​เงิน​​ ​​เดี๋ยวก็​​​ไปหุ้นซื้อที่​​​กัน​​ ​​พอมี​​​เงินอีกก้อน​​ ​​ก็ซื้อคอมพิวเตอร์​​​แล้ว​​”

ก๋ำแทรกว่า​ ​ “​​แล้ว​​​ก็ผ่อนคอนโดฯ​​ ​​ตามสเต็ปของคนเมือง​​ ​​ที่มีสินค้าหลอกเรา​​​เรื่อย​​ ​​ๆ​​ ​​ก่อนมาก็ประกาศขายคอนโดฯ​​ ​​ผ่อนดาวน์​​​ไป​​​แล้ว​​​แสนกว่าบาท​​ ​​ก็ประกาศขาย​​ ​​ถ้า​​​ขาย​​​ไม่​​​ได้​​​ก็​​​จะ​​​ทิ้งเลยแสนกว่าบาท​​ ​​เพราะ​​​ถ้า​​​เอามาก็​​​เป็น​​​หนี้อีกสี​​​แสน​​ ​​รู้สึกว่า​​ ​​ไม่​​​อยาก​​​ได้​​​แล้ว​​ ​​พอ​​​ไม่​​​อยาก​​​ได้​​ ​​ก็​​​โล่งมากเลย​​ ​​สบาย​​ ​​ๆ​​ ​​แสนกว่าบาท​​​ไม่​​​เอามาหา​​​ใหม่​​ ​​พอดี​​​ได้​​​เพื่อน​​ ​​ก็ปล่อยเพื่อนไป​​ ​​มีก็​​​ให้​​ ​​ไม่​​​มีก็​​​ไม่​​​ต้อง​​​ให้​​​ไม่​​​เป็น​​​ไร​​ ​​อยู่​​​ไปก่อน​​ ​​ไม่​​​เครียด​​​กับ​​​เงินตรง​​​นั้น​​​เลย​​”

เมื่อมา​​​ถึงปาย ก๋ำ​​ ​​สกนธ์​​​และ​​​เพื่อน​​ ​​เช่าบ้าน​​​อยู่​​​รวม​​​กัน​​ 3 ​​คน​​ ​​แผนการที่ตั้งใจว่า​​​จะ​​​เปิดร้านกา​​​แฟเล็ก​​ ​​ๆ​​ ​​ก็​​​ยัง​​​ไม่​​​เป็น​​​จริง​​ ​​เนื่อง​​​จาก​​​หาร้าน​​​ยัง​​​ไม่​​​ได้​​ ​​ทั้ง​​​เขา​​​และ​​​เธอ​​​จึง​​​ใช้​​​เวลาว่างทำ​​​ใน​​​สิ่งที่ปารถนามานาน

“​​ปี​​​แรกที่​​​ยัง​​​ไม่​​​ได้​​​ทำ​​​ร้านก็​​​เดินไปเดินมา​​ ​​ขี่รถเล่นไปตลาด​​ วาดรูป วาดรูปเยอะมาก​​ ​​วาดทุกวัน​​ ​​อ่านหนังสือวันละ​​​เล่ม​​ ​​มี​​​ความ​​​สุขมาก​​ ​​จนคิดว่า​​​ไม่​​​ต้อง​​​เปิดร้าน​​​แล้ว​​ ​​เลิกคิด​​​แล้ว​​ ​​ตอน​​​นั้น​​​อยากรู้จักตัวเอง​​ ​​อยากรื่นรมย์​​​กับ​​​ของง่าย​​ ​​ๆ​​ ​​ดูสิว่า​​ ความ​​​สุขมันคืออะ​​​ไรประมาณ​​​นั้น

“ ​​แล้ว​​​ก๋ำ​​​มาหัดเขียนรูปที่นี่นะ​​ ​​สนุกมาก​​ ​​การวาดรูป​​ ​​มันคือการศึกษาตัวเองจริง​​ ​​ๆ​​ ​​เพราะ​​​ว่าตอน​​​อยู่​​​กรุงเทพฯ​​ ​​ก๋ำ​​​อยาก​​ ​​ตัดเรื่อง​​​ความ​​​คิดที่​​​เป็น​​​เหตุผลออกไป​​ ​​เพราะ​​​ว่ามันน่า​​​เบื่อมาก​​ ​​มัน​​​ไม่​​​เป็น​​​อิสระ​​ ​​อะ​​​ไร​​​ต้อง​​​เป็น​​​เหตุผลหมด​​ ​​มันก็​​​เลยออกมา​​​ใน​​​งานวาดรูป​​ ​​ฉันรู้สึกแบบนี้​​ ​​ฉันก็วาดลงไป​​ ​​ฉันชอบแบบนี้​​ ​​ฉันก็​​​จะ​​​ทำ​​ ​​โดย​​​ที่​​​ไม่​​​ได้​​​ไปทำ​​​ร้ายใคร​​ ​​แต่ว่า​​​ไม่​​​อยากมี​​​เหตุผล​​”

“ ​​พอ​​​อยู่​​ ​​ๆ​​ ​​ไป​​ ​​งานมัน​​​เข้า​​​มา​​​เอง​​ ​​มีพี่​​​เขา​​​มาบอกว่า​​ ​​สอนฝรั่งพูดไทยหน่อย​​ ​​เราก็คิดชั่วโมงละ​​ 150 ​​บาท​​ ​​ก็ก๊อก​​ ​​ๆ​​ ​​แก๊กๆ​​​พอ​​​อยู่​​​ได้​​ ​​มันก็พอกินพอ​​​ใช้​​ ​​แล้ว​​”

สกนธ์์​ ​ ​​เสริมว่า​​ “​​ตอน​​​นั้น​​​จะ​​​คิดคล้าย​​​กัน​​ ​​พอหาร้าน​​​ไม่​​​มี​​ ​​ผมก็กลับมาวาดรูป​​ ​​เพราะ​​​เรียนมาทางนี้​​ ​​แต่​​​ไปทำ​​​ดี​​​ไซน์​​ ​​เราก็วาดรูปอ่านหนังสือ​​ ​​ขนหนังสือมา​​​เยอะ​​ ​​เพราะ​​​ตอนทำ​​​งาน​​​ไม่​​​ค่อยมี​​​เวลาอ่าน​​ ​​ตอน​​​นั้น​​​เขียนจนคิด​​​ได้​​​ว่า​​ ​​ไม่​​​เอาอะ​​​ไรมาก​​ ​​ถ้า​​​เกิดว่า​​​เงินหมด​​ ​​เราก็​​​ได้​​​รูปเยอะ​​ ​​คิดว่าอาจ​​​จะ​​​เอา​​​ไปแสดง​​ ​​มัน​​​ไม่​​​คิด​​​ไกล​​ ​​คิดว่าชีวิตช่วงหนึ่งอาจ​​​จะ​​​ต้อง​​​กลับไปทำ​​​งานอีกที​​ ​​ได้​​​มาพักสองสามปีก็คุ้ม​​​แล้ว​​”

ไม่​​​นานนัก​​​ทั้ง​​​คู่​​​จึง​​​เช่า​​​ใต้​​​ถุนบ้านหลังหนึ่ง​​​ใน​​​ราคา​​ 600 ​​บาท​​ ​​แล้ว​​​ก็ตกแต่ง​​​เป็นร้านกา​​​แฟ และ​​​ขายอาหาร​​​ให้​​​นักท่องเที่ยว​​ ​​โดย​​​แบ่งเวลาสำ​​​หรับการเปิดร้านอาหาร​​ ​​ไว้​​​เพียง​​ 6 ​​ชั่วโมงต่อวัน​​​เท่า​​​นั้น

“ ​​ที่ร้านทำ​​​แค่วันละ​​ 6 ​​ชั่วโมง​​ ​​ตั้งแต่สี่​​​โมงเย็น​​​ถึง​​​สี่ทุ่ม​​ ​​เพราะ​​​อยาก​​​อยู่​​​บ้านทำ​​​งาน​​ ​​วาดรูป​​ ​​เขียนหนังสือ​​ ​​เดินเล่น​​ ​​นอน​​​ส่วน​​​ใหญ่​​ (หัวเราะ) ​​อยู่​​​บ้านก็สนุก​​ ​​ไปที่ร้านก็​​​เหมือนพักผ่อน​​ ​​เพราะ​​​อยู่​​​บ้านทำ​​​งาน​​ ​​แต่พอไปร้าน​​​แล้ว​​​กลับมาบ้าน​​ ​​ก็​​​เหมือนพักผ่อน​​ ​​มันก็​​​เลยสนุก​​” ก๋ำเป็น​​​ฝ่ายเล่า

ก่อนที่สกนธ์จะ​ ​​เสริมว่า​​ “​​เคยเปิด​​​เช้า​​​ด้วย​​ ​​ช่วงหน้าหนาวปีที่​​​แล้ว​​ ​​อยาก​​​จะ​​​โกยเงินไปเที่ยว​​ ​​เพราะ​​​ถ้า​​​เปิด​​​ทั้ง​​​วัน​​ ​​ก็​​​ได้​​​เงินอีกสัก​​​เท่า​​​หนึ่ง​​ ​​เราตื่น​​​เช้า​​​อยู่​​​แล้ว​​ ​​แต่ขี้​​​เกียจไปขายของ​​ ​​ผมอยากทำ​​​อะ​​​ไรที่มัน​​​เล็ก​​ ​​ๆ​​ ​​แล้ว​​​ดี​​ ​​ถ้า​​​มันทำ​​​อะ​​​ไร​​​ใหญ่​​ ​​ๆ​​ ​​แล้ว​​​ต้อง​​​หาคนมา​​​เพิ่ม​​ ​​จ้างลูกจ้าง​​ ​​มันวุ่นวาย​​ ​​เล็ก​​ ​​ๆ​​ ​​แล้ว​​​ทำ​​​สองคน​​ ​​แค่​​​ไหนก็ทำ​​​ให้​​​ดีที่สุด​​”

“ ​​อย่างล้างจาน​​ ​​ก็​​​ต้อง​​​ล้างเอง​​ ​​ถ้า​​​จ้างคนพม่าวันละยี่สิบสามสิบก็​​​ได้​​ ​​ขายเสร็จ​​​แล้ว​​​ก็กอง​​​ไว้​​ ​​ตอน​​​เช้า​​​ให้​​​เขา​​​มาล้างก็​​​ได้​​ ​​แต่ว่า​​​ค้น​​​พบความ​​​สุขจาก​​​การล้างจาน​​”

67:) ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ตอนที่ 2

Blogged with the Flock Browser

0 Responses to “66:) ขอรื่นรมย์กับชีวิตง่าย ๆ ตอนที่ 1”



  1. ให้ความเห็น

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s




cool link

iicon
พฤษภาคม 2008
พฤ อา
« เม.ย.   มิ.ย. »
 1234
567891011
12131415161718
19202122232425
262728293031  

%d bloggers like this: